سابقه و هدف: با توجه به شیوع و میزان مرگ و میر بالای توده های بدخیم تخمدانی و اهمیت مارکرها جهت تشخیص زودهنگام آنها و گزارش هایی از نسبتهای گنادوتروپینهای سرم به مایع توده تخمدانی با پاتولوژی توده های تخمدانی و شواهد ناکافی از تحقیقات آن و عدم گزارش تجربی آن در کشور، این تحقیق در بیمارستان امام حسین (ع) از سال 1387 تا 1389 انجام گرفت.روش بررسی: تحقیق به روش مقطعی روی کلیه بیمارانی که با تشخیص توده تخمدانی تحت عمل جراحی قرار گرفتند، انجام گرفت. توده پس از جراحی از نظر نوع توده و پاتولوژی بررسی شد. میزان FSH و LH مایع داخل کیست و سرم بیماران در حین عمل بر اساس تکنیک Microparticle Enzyme Immunoassay در آزمایشگاه بیمارستان امام حسین (ع) سنجیده و نسبت آنها در گروه های چهارگانه پاتولوژی (کیست ساده، خوش خیم، بوردرلاین، بدخیم) با آزمون کروسکال- والیس و بین گروه های دوگانه با آزمون من ویتنی- U مورد قضاوت قرار گرفت.یافته ها: طی مدت مورد بررسی، 100 بیمار واجد شرایط وجود داشت که 79 مورد از آنها توده تخمدانی اپیتلیالی و کیست ساده بودند. شایع ترین توده مربوط به کیست های ساده (48.1 درصد) و به ترتیب اپی تلیالی خوش خیم (27.8 درصد)، بدخیم (5.16 درصد) و بوردرلاین (7.6 درصد) بود. نسبت FSH سرم به مایع کیست به ترتیب در کیست های ساده 21.1±53.8، اپیتلیالی خوش خیم 174.9±50.7، بوردرلاین 0.7±1.5 و بدخیم 1.9±1.9 بود (p<0.001) و نسبت LH سرم به مایع کیست در کیست های ساده 26.5±12.1، اپی تلیالی خوش خیم 1.29±20، بوردرلاین 2.3±2.6 و بدخیم 3.7±2.8 بود(p<0.002) .نتیجه گیری: به نظر می رسد نسبت FSH و LH سرم به مایع کیست می تواند به عنوان مارکری برای توده های تخمدانی باشد. پس از مشخص کردن حد مرزی میزان طبیعی و غیرطبیعی و نسبت ها در توده های فوق، قدرت آنها را در تشخیص توده های تخمدانی پیشنهاد می نماید.

هایپرپلازی اپی تلیالی موضعی (بیماری هک) یک ضایعه خوش خیم نادر است که در اثر پاپیلوماویروس انسانی تایپ 13 و 32 ایجاد می شود و به صورت پاپول های سفید یا صورتی کوچک و متعدد بر روی سطوح مخاطی لب ها، مخاط باکال و زبان تظاهر می یابد. در کودکان و بالغین جوان و عمدتا در سرخپوستان آمریکایی و اسکیموها دیده می شود. این بیماری زمینه ژنتیکی دارد. میزان عود و محل تشکیل ضایعات جدید، غیرقابل پیش بینی است. پیگیری مکرر بیماران اغلب لازم می باشد. در این گزارش، یک خانم 50 ساله با شکایت از ضایعه پاپیلوماتوز خوش خیم در سطح پشتی زبان به مدت 15 سال توصیف شده است.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

هدف: بررسی تاثیر سرم اتولوگ موضعی به عنوان یک درمان آلترناتیو در نقص اپی تلیالی پایدار و زخمهای ترمیم ناپذیر قرنیه.بیماران و روشها: 21 بیمار با تشخیص کلینیکی نقص اپی تلیالی پایدار قرنیه (PED) یا زخمهای عفونی ترمیم ناپذیر قرنیه که به درمانهای معمول پاسخ نداده بودند، به صورت آینده نگر تحت مطالعه قرار گرفتند. با مصاحبه با تمام بیماران سن، جنس، علت زمینه ای PED، طول دوره PED، درمانهای قبلی، سابقه قبلی بیماری چشمی یا سیستمیک مشخص گردید. ضمن اینکه معاینه اسلیت لامپ، اندازه و محل PED، همچنین وضعیت قرنیه از لحاظ خشکی چشم، حس قرنیه، نئوواسکولاریزاسیون و یا التهاب را تعیین کرد. درمان در این مطالعه شامل مصرف سرم اتولوگ 20% رقیق شده )با اشک مصنوعی حاوی نگهدارنده( بود.یافته ها: از 20 بیمار مورد مطالعه، PED در 14 بیمار در متوسط 15.78 روز ترمیم شد در حالی که متوسط طول مدت زمان PED قبل از مطالعه 52.2 روز بود. PED در 8 چشم (%40) ترمیم زودرس )ترمیم در مدت 2 هفته(، در 6 چشم (%30) ترمیم دیررس )در مدت بیش از 2 هفته و کمتر از 4 هفته( شد و در 6 چشم (%30) ترمیم ناپذیر )نیاز به درمان بیش از 4 هفته( بود. تمام بیماران حتی بیماران با PED ترمیم ناپذیر اظهار بهبودی سابجکتیو کردند (%100). در 14 بیمار PED ها با سرعت متوسط 240 میکرومتر در روز بطور کامل ترمیم شدند. همچنین عارضه جانبی چشمی وسیستمیک قابل توجه در طی مطالعه مشاهده نشد. 8 بیماری که فاقد حس قرنیه بودند، همگی به درمان پاسخ دادند. سرعت ترمیم در PED هایی که دیامتر کمتر یا مساوی 2.5 میلیمتر داشتند، بیشتر بود. PED های بعد از عمل جراحی )پیوند قرنیه یا ویترکتومی( در مقایسه با سایر بیماران سریعتر ترمیم شدند. PED در هیچیک از 3 بیمار با سوختگی حرارتی، بهبود نیافت. پیگیری دراز مدت 10 بیمار نشان داد که تمام آنها قرنیه پایدار بدون هیچ علامتی از نقص اپی تلیالی داشتند.نتیجه گیری: سرم اتولوگ موضعی حاوی نگهدارنده به عنوان یک روش درمانی در PED موثر می باشد )هم سابجکتیو و هم آبجکتیو(. لذا می توان از آن به عنوان درمان آلترناتیو به جای روشهای تهاجمی معمول در درمان بیماران PED استفاده کرد.

زمینه و هدف: مطالعات نشان داده اند که در اکثر سرطان های اپی تلیالی بیان فاکتورهای مزانشینمی مثل Vimentin افزایش یافته و بیان فاکتورهای اپی تلیالی مثل E-cadherin کاهش می یابد، که در نتیجه آن تبدیل فنوتیپ اپی تلیالی به مزانشیمی (Epithelial-mesenchymal transition (EMT رخ می دهد. هدف از این پژوهش تعیین سطح بیان این ژن ها در بافت تومورال و مقایسه و یافتن ارتباط آن ها با پدیده EMT و پیشرفت بیماری بر اساس مقایسه یافته های بالینی و مورفولوژیک بود. روش بررسی: مطالعه Case series از بهمن 1394 تا شهریور ماه 1395، بر روی 70 نمونه موجود در تومور بانک انستیتو کانسر انجام گرفت. نمونه های مربوط به بیماران مبتلا به سرطان تخمدان که به منظور جراحی به انستیتو کانسر بیمارستان امام خمینی (ره) مراجعه کرده بودند از نظر میزان بیان دو ژن E-cadherin و Vimentin با روش Real-time PCR مورد بررسی قرار گرفت و داده ها مورد بررسی های آماری قرار گرفت. یافته ها: میان سطح بیان ژن Vimentin با Stage تومور (P=0.026) و متاستاز (P=0.009) ارتباط معناداری مشاهده شد. بین بیان ژن Vimentin با درجه تومور (P=0.207)، سن (P=0.11)، سایز تومور (P=0.71) و سابقه ابتلای خانوادگی (P=0.6) ارتباط معناداری وجود نداشت. بین بیان ژن E-cadherin با متاستاز ارتباط معناداری داشت (P=0.027)، بین بیان ژن E-cadherin با درجه تومور (P=0.690)، Stage (P=0.753)، سن (P=0.09)، سایز تومور (P=0.537) و سابقه ابتلای خانوادگی (P=0.56) ارتباط معناداری مشاهده نشد. نتیجه گیری: مطالعه فوق نشان دهنده تغییر بیان هر دو ژن Vimentin و E-cadherin در سلول های توموری تخمدان به عنوان فاکتورهای مهم در روند تبدیل اپی تلیال به مزانشیمی و بارز بودن این تفاوت در مراحل بالینی و پاتولوژی مختلف بود.

سلول های بنیادینی که در لیمبوس یافت می شوند منبع نهایی برای تجدید سلول های اپی تلیوم قرنیه در موارد طبیعی و آسیب دیده می باشند. وقتی سلول های بنیادین لیمبوس دچار کمبود یا اختلال عملکرد باشند، نقص سلول های بنیادی (LSCD) رخ می دهد. درمان جراحی آن بسته به طرف درگیر و شدت درگیری لیمبوس قرنیه می باشد. درمان های رایج پیوند سلول های بنیادین اتوگرافت ملتحمه لیمبوس (CLAU)، الوگرافت ملتحمه لیمبوس (CLET) و پیوند سلول های اپی تلیومی مخاط دهانی کشت شده (COMET) بر روی حاملی نظیر غشا جنینی از جایگزین های رایج جراحی می باشند. این شیوه های جدید جراحی در پایدار نمودن سطح قرنیه موثر هستند.مزیت نظریه گسترش در شرایط آزمایشگاهی (Exvivo) بر روش های مرسوم این است که تنها نمونه کوچکی از لیمبوس یا مخاط مورد نیاز است. آن ها را می توان در موارد با نقص کامل سلول های بنیادین یک طرفه و دوطرفه به کار برد. در موارد یک طرفه، منبع CLET چشم مقابل سالم و در موارد دوطرفه می توان از چشم های منسوبین زنده یا جسد استفاده نمود. نمونه دهانی، سلول بنیادی لیمبوس ندارد ولی به نظر می رسد منبع معادلی از سلول های بنیادین لیمبوس باشد که قادر به تولید اپی تلیوم شبیه قرنیه در شرایط کشت مناسب است. فایده اصلی COMET این است که بیماران با LSCD دو طرفه را می توان با پیوند حاصل از سلول های مخاط دهانی اتولوگ خودشان پیوند نمود. تاکنون گزارشی از نتایج طولانی مدت COMET ارایه نشده است.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

مقدمه: دیابت قندی بیماری پیچیده ای است که اختلالات متابولیک شدیدی ایجاد می کند. اخیرا پیشرفت های مهمی در مورد تعیین معیارهای تشخیصی دیابت بیان شده است. هدف از این بررسی امکان تشخیص بیماری دیابت از طریق خصوصیات میکروسکوپیک و سیتومورفومتریک سلول‏های اپی تلیوم مخاط گونه بود.مواد و روش ها: در این مطالعه کوهورت، اسمیرهای تهیه شده از مخاط گونه 12 بیمار مبتلا به دیابت نوع I و 12 بیمار مبتلا به دیابت نوع II و 24 فرد سالم به عنوان شاهد جمع آوری شد. روش پاپانیکولا برای رنگ آمیزی نمونه ها استفاده گردید. وسعت هسته و وسعت سیتوپلاسم با استفاده از روش Counting point اندازه گیری شد و نسبت هسته به سیتوپلاسم محاسبه گردید. تحلیل داده ها به کمک نرم افزار SPSS با ویرایش و آزمون t انجام شد.یافته ها: سلول های اپی تلیالی افراد مبتلا به دیابت، اشکالی از Binucleation و در مواردی Karyorrhexis نشان داد. وسعت هسته و وسعت سیتوپلاسم و نسبت وسعت سیتوپلاسم به هسته در بیماران مبتلا به نوع I و II به طور معنی داری کمتر از افراد سالم بود (P<0/05).نتیجه گیری: دیابت قندی می تواند تغییراتی در سلول های اپی تلیالی مخاط گونه ایجاد نماید که توسط بررسی سیتومورفومتری مشخص گردید. با وجود اینکه این تغییرات مختص این بیماری نمی باشد، اما بنظر می رسد می تواند در تشخیص این بیماری مورد استفاده قرار گیرد.